«لذت آميخته به شگفتي ِ غلطيده در نوستالژي»، بايد چيزي شبيه به اتفاقاتي كه در پس ذهن «آنتون اگو»، در فاصلهاي كه نخستين لقمۀ راتاتويي را به دهان ميگذارد تا جايي كه قلم منتقدانهاش بر زمين ميافتد، باشد.
***
رمي: ميدونم كه بايد از آدمها متنفر باشم، اما يه چيزي در مورد اونا وجود داره كه باعث ميشه اين طوري نباشم. موضوع فقط بيشتر عمر كردن اونا نيست...اونا كشف ميكنند، چيز درست ميكنند، منظورم اينه كه...ببين با غذاها چي كارا كه نميكنن!
پیامها
0 صدا:
ارسال يک نظر