يك صداي بي‌صدا

شصتمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Wed, 25 Nov 2009 09:11:00 +0000

مقام از دستت اي امان معظم...

پنجاه و نهمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Wed, 25 Nov 2009 05:43:00 +0000

تصور كن يك روز صبح چهارشنبه بيايي سركار، بعد ببيني كه همكار وراج غرغرويت نيامده...بعدتر مي‌فهمي كه رئيس ساديست ديكتاتورمآبت هم نيامده...اندكي بعد متوجه مي‌شوي كه تنها خودت هستي و خودت...از شدت خوشحالي پرواز كني، بعد از پنجره محل كارت پر مي‌كشي و مي‌روي تا خانه، تا بخوابي...هي بخوابي و بخوابي و بخوابي... بعد بيدار شوي و با همسر جان صبحانه بخوري...با هم به گردش‌‌هاي عصرانه برويد و بستني بخوريد و در يك كلام، يك روز آرام و بي‌دردسر و خالي از هر گونه فشار و عصبيت را پشت سر بگذاري.

تصور كردي؟

من هم تصور كردم...اما نشد.

برنامه امشب و هر شب ِ...

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Sun, 22 Nov 2009 06:38:00 +0000

«داغون شدن همراه با پُـكيدگي» را مي‌توان در چهرۀ ريتا (ميشل فايفر) ديد. آنجايي كه بعد از دادگاه موفقيت‌آميزش ـ كه يكي از اعضاي هيئت‌منصفه را به گريه مي‌اندازد ـ مست از غرور پيروزي به سام (شان پن) بر مي‌‌خورد و آنجاست كه برخلاف انتظارش (و انتظار ما) مورد مؤاخذه سام قرار مي‌گيرد كه چرا كسي را گريه انداخته...شايد در هيچ سكانسي از هيچ فيلمي، همين احساس «داغون شدن همراه با پُـكيدگي» به اين سرعت و ظرافت نمايش داده نشده باشد. به ويژه اينكه بلافاصله پس از تلاقي دو جفت چشم عضو هيئت‌منصفه و چشمان سام مي‌آيد؛ چشمان دو انساني كه جدا از تمامي مناصب و صفاتشان،‌ مادر و پدر هستند.

***

سام: تو گريه‌اش انداختي

ريتا: شانس آورديم

سام: خب اينكه خوب نيست...اصن خوب نيست

پنجاه و هشتمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Sat, 14 Nov 2009 19:19:00 +0000

همۀ نقشه‌هايت را بينداز دور. آنها را از كتاب‌هايت پاره كن. از دلت پاره كن. وگرنه دلت را مي‌شكنند. شك نداشته باش. همۀ كره‌هاي جغرافي را از پشت‌بام پرت كن پايين تا چيزي غير از تكه‌هاي پلاستيكي از آنها باقي نماند. همۀ اطلس‌ها را بسوزان. به هر حال هم از آنها سر در نمي‌آوري. ناراحت‌كننده‌اند، مثل افسانه‌هاي قبيله‌اي ديگر. آن خط‌ها ديگر معنايي ندارند و كوهي نمي‌سازند. به سرزميني آمده‌اي كه هيچ‌كس به پشت‌ سرش نگاه نمي‌كند. يادت باشد، به پشت سر نگاه نكن. از پنجره به بيرون نگاه نكن. مبادا سرت را برگرداني! ممكن است سرت گيج برود. ممكن است بيفتي زمين. همۀ نقشه‌هايت را بينداز دور. آنها را بسوزان.

[ نقشه‌هايت را بسوزان ـ رابين جوي‌لف ]

پ.‌ن: خواهشمند است دوستاني كه در مملكت گل و بلبل نيستند تفسير كنند

پنجاه و هفتمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Wed, 11 Nov 2009 09:00:00 +0000

به جان خودم پيام زير، بي كم و كاست، امروز صبح در سيستم دبيرخانه الكترونيكي محل كارم منتشر شد...المنة لله كه تنها و بزرگترين مشكل همكاران محترم حل شد

پيرو درخواست‌هاي اغلب همكاران در اضافه شدن ديزي به غذاي رستوران و بررسي پيمانكار محترم رستوران جناب آقاي *** و اعلام آمداگي نامبرده، از اين پس به ‌صورت آزمايشي ديزي به ليست غذاها افزوده خواهد شد. نظر به مشكلات عديده سرويس اين نوع غذا خواهشمند است با پيشنهادات خود ما را در سرويس هر چه بهتر ياري فرماييد.

با تشكر

برنامۀ امشب و هر شب ِ ...

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Sat, 07 Nov 2009 07:47:00 +0000

«لذت آميخته به شگفتي ِ غلطيده در نوستالژي»، بايد چيزي شبيه به اتفاقاتي كه در پس ذهن «آنتون اگو»، در فاصله‌اي كه نخستين لقمۀ راتاتويي را به دهان مي‌گذارد تا جايي كه قلم منتقدانه‌اش بر زمين مي‌افتد، باشد.

***

رمي: مي‌دونم كه بايد از آدم‌ها متنفر باشم، اما يه چيزي در مورد اونا وجود داره كه باعث ‌‌‌مي‌شه اين ‌طوري نباشم. موضوع فقط بيشتر عمر كردن اونا نيست...اونا كشف مي‌كنند، چيز درست مي‌كنند، منظورم اينه كه...ببين با غذاها چي‌ كارا كه نمي‌كنن!

پنجاه و ششمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Mon, 02 Nov 2009 07:26:00 +0000

يعني مي‌شود كسي عاشق يك «واژه» باشد؟ بعد، به جا و نا به جا، با معني و بي‌معني آن را به كار برد؟

كسي را مي‌شناسم كه شيفتۀ واژۀ «ژرف» است....آنقدر اين واژه را به كار برده كه به «آقاي ژرف» مشهور شده...استدلالش هم اين است كه هنگام تلفظ اين واژه، حسي غريب به وي دست مي‌دهد...حالا بگذريم از اينكه وقت نگارش و سخن گفتن، چقدر اشتباه نگارشي و ويرايشي و محتوايي دارد...يك‌بار پرسيدم:

ـ حالا اگر به جاي «ژرف» بگوييم «خيار» حسي به شما دست مي‌دهد؟

بديهي بود كه پاسخي نداشت جز برخوردن و پشت چشم نازك كردن...تصوري كه از هر واژه داريم، وابسته است به ادراك تصويري ما از آن...براي نمونه، با شنيدن يا ديدن واژۀ «خيار» بعيد است تصويري جز خيار در ذهن كسي متبادر گردد...حالا حكايت برخي وبلاگ‌نويسان، حكايت همين «آقاي ژرف» شده...آنقدر خود را درگير يك واژه مي‌كنند و با آن پيچ و تاب مي‌خورند كه معناي جمله را فراموش مي‌كنند...يعني يك واژه، اين همه مهم است؟ من نه زبان‌شناسم و نه مدعاي شناخت زبان را دارم. اما هميشه تلاشم بر اين بوده كه پاك بنويسم و درست...حتي گاه كار به وسواس هم مي‌كشد. بد نيست برخي‌ها كه زحمت مي‌كشند و ترواشات ذهني را مكتوب مي‌كنند، دوباره يا حتي چندباره آنها را بخوانند...باور كنيد گاهي در بازخوانش متون، خطاهايي را خواهيد يافت كه برق از سرتان خواهد پراند...اين توصيۀ كسي است كه هر روز با بازخواني متون (البته متون ديگران) سر و كار دارد.

پنجاه و پنجمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Tue, 27 Oct 2009 06:23:00 +0000

بينندگان و شنوندگان عزيز،
در همين لحظه بمب لعنتي منفجر شد و با نور سفيد و درخشان خود، پايان روياهاي شبانه را اعلام كرد.
مردگان گرامي...خواهشمند است با صبر و حوصله، به مقبره‌هاي باشكوه خود بازگرديد.
باز هم شما را خواهيم ديد.

پنجاه و چهارمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Wed, 21 Oct 2009 08:20:00 +0000

اتاقك كوچكي، كنج اتاق كارم است كه پنجره‌هاي قديمي و كثيفش رو به چهار راه فلسطين باز مي‌شود.
ايستاده‌ام داخلش و با لذت سيگار دود مي‌كنم و خيابان را تماشا مي‌كنم. سيگار كشيدن در محل كار ممنوع است، اما من مي‌كشم. همان‌طور كه سيگار كشيدن براي سلامتي «ممنوع» است، اما مي‌كشم. خيلي كارهاي «ممنوع» ديگر هم هست كه مي‌كنم. براي مثال همين الان، از اين بالا دارم آدم‌هايي را ديد مي‌زنم كه شايد دوست نداشته باشند كسي (آن هم از بالا) ديدشان بزند، اما من مي‌زنم.

دختر و پسر جواني دعوا مي‌كنند و ناسزاهايشان لا به لاي دود سيگار من و دود اگزوز كاميون‌ها گم مي‌شود. خودشان هم مي‌دانند كه تا آخر عصر دلشان براي هم تنگ مي‌شود، اما باز هم دعوا مي‌كنند. موتوري با سرعت از چراغ قرمز رد مي‌شود. خودش هم مي داند كه «خلاف» است، اما مي‌كند. پليسي، كه انگار ارث پدر محترمش را از مردم طلبكار است داخل ماشينش لميده و با لحني كه آدم را ياد بزن بهادرهاي فيلمفارسي مي‌اندازد، فرياد مي‌كشد:

ـ اوهوي...يابو!...مگه نمبيني چراغ قرمزه...بازم رد مي‌شي؟

خودش هم خوب مي‌داند هر چقدر هم فرياد بزند و ناسزا بدهد فايده ندارد، اما مي‌زند و مي‌دهد. سيگارم تمام شد. لب هرۀ پنجره خاموشش مي‌كنم و ته سيگار را همان‌جا، در كنار انبوهي از ته‌سيگارهاي پيشين مي‌گذارم. كار درستي نيست، اما من مي‌كنم. بايد برگردم و كار كنم. اما نمي‌كنم. به جايش مي‌نشينم و اين پست را مي‌نويسم.

پ.ن بي‌ربط: آلبوم جديد محسن نامجو را از دست ندهيد. حتما گوش دهيد

پنجاه و سومين صداي‌ بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Sat, 17 Oct 2009 07:28:00 +0000

خواب مي‌ديد، يا بهتر بگويم كابوس مي‌ديد.

در راهرويي بلند و بي‌انتها و تنگ مي‌دويد. هر چه جلوتر مي‌رفت راهرو تنگ‌تر مي‌شد. از ديواره‌هاي دو طرف راهرو، هزاران جفت دست سبز رنگ بيرون زده بود كه در تلاش بودند او را بگيرند و نگه دارند. چند باري نوك انگشتان دست‌ها به بدنش ـ كه تازه فهميده بود برهنه و يخ‌زده است ـ خوردند كه هر بار چندشي وصف‌ناپذير سراپاي وجودش را لرزاند. راهرو لحظه به لحظه تنگ‌تر و تنگ‌تر مي‌شد تا اينكه سرانجام دست‌هاي سبز رنگ او را كامل نگه داشتند و به آغوش خود، در داخل ديوار فرا كشيدند...

صداي زنگ ساعت، كابوسش را بر هم زد. صبح نشده بود؛ اين ساعت لعنتي هم مثل بسياري از چيزهاي لعنتي اين دنيا لعنتي كارش را درست انجام نمي‌داد.
زنگ ساعت را قطع كرد. لحظه‌اي بر لبۀ تخت نشست. دوباره خوابيد تا ادامۀ كابوسش را ببيند.

پنجاه و دومين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Mon, 05 Oct 2009 05:57:00 +0000

[نمايشنامه در يك پرده]

پرده بالا مي‌رود. بر روي صحنه هيچ چيزي، مطلقا هيچ چيزي ديده نمي‌شود. عمق صحنه تاريك است. پس از صداي جيغ و زاري نخستين، هر از چندي صدايي از اعماق تاريكي، از جاهاي مختلف برمي‌آيد. با هر صدايي كه برمي‌آيد نوري به رنگ آن صدا، آني محل صدا را نشان مي‌دهد و فرار مي‌كند.

ـ صداي جيغي بلند و به دنبال آن صداي ضجه و زاري

ـ صداي نخست (رنگ سبز): دكتر بياوريد

ـ صداي دوم (رنگ آبي): آب بياوريد

ـ صداي سوم (رنگ بنفش): طناب بياوريد

ـ صداي چهارم (رنگ نارنجي): چاقو بياوريد

ـ صداي دوم (رنگ آبي): صورتحساب بياوريد

ـ صداي پنجم (رنگ زرد): فشنگ بياوريد

ـ صداي ششم (رنگ قهوه‌اي): دارو بياوريد

ـ صداي هفتم (رنگ قرمز): ايمان بياوريد

ـ صداي نخست (رنگ سبز): دكتر بياوريد

پرده مي‌افتد.

پنجاه و يكمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Mon, 28 Sep 2009 08:40:00 +0000

پيرزن از پيرمرد پرسيد:

ـ منو مي‌شناسي؟ تو باباي مني؟

پيرمرد سمعكش را نگذاشته بود. فقط ديد كه لبهاي پيرزن تكان مي‌خورد و چشمهايش از شادي برق مي‌زند. پس او هم با خوشحالي سر تكان داد.

پيرزن، كه مبتلا به فراموشي بود، با خودش گفت:

ـ خدا رو شكر كه اين يكي منو هنوز يادشه...

پنجاهمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Wed, 23 Sep 2009 06:28:00 +0000

Who is The Strongest?

Who is The Best?

Who holds The aces,

The East or The West?

This is The crap,

Our childeren are learning...

The Tide Is Turning

[ Rodger Waters ]

چهل و نهمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Sat, 19 Sep 2009 18:15:00 +0000

فاصله ميان نيك‌بختي و شوربختي، گاه تنها در دل يك پيشوند منفي‌ساز «نـ» نهفته است.
براي نمونه، «عذرخواهي مي‌كنم» مبدل مي‌شود به «عذرخواهي نمي‌كنم» يا «اشتباه كردم» به «اشتباه نكردم».

دست‌كم نگيريم اين پيشوند كوچك را...

چهل و هشتمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Fri, 11 Sep 2009 20:00:00 +0000

نمي‌گذارد اين آقاي ملكوت اعلي كه...نمي‌گذارد از اين دو هفته تعطيلات «يهويي» لذت ببريم و با خيال راحت به كتاب‌هاي ناخوانده، فيلم‌هاي نديده، موسيقي‌هاي نشنيده، جاهاي نرفته‌مان برسيم كه...

ترس را در وجودتان ديدم آقاي ملكوت اعلي...و خوشحالم...خوشحالم از اينكه يك هزار از ترسي كه من و امثال من در كوچه و خيابان‌هاي همين شهر (و نه در قهوه‌خانه‌هاي جايي دوردست) با گوشت و استخوان‌مان حس كرديم را پيش چشم مي‌بينيد...

وعدۀ ديدارمان نزديك است آقاي ملكوت اعلي...همان‌طور كه پيشتر گفتم همدگر را خواهيم ديد

چهل و هفتمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Mon, 07 Sep 2009 04:19:00 +0000

آه...تعطيلات!

چهل و ششمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Wed, 02 Sep 2009 06:55:00 +0000

تقصير خودم بود. يعني اصلا حواسم نبود.
صداي جيغ ترمز آمد و بعد، ضربه‌اي شديد به هوا پرتابم كرد.وقتي داشتم سقوط مي‌كردم با خودم گفتم:

ـ پس من اين‌جوري مي‌ميرم؟

آن‌قدر محكم به زمين خوردم كه دردش را حس نكردم...دست چپ و هر دوي پاها، با صداي هماهنگ موحشي شكست. جمجمه‌ام بر اثر برخورد با زمين ترك برداشت؛ ضربۀ مغزي. دمر روي آسفالت سرد و كثيف خيابان دراز كشيدم و چشمانم را به آسمان كدر و تيرۀ شهر دوختم...داشتم جان مي‌دادم...نفس‌هاي به شماره افتاده‌ام اين را مي‌گفت. درد، پاورچين پاورچين تمام وجودم را گرفت و بغض، راه گلويم را بست. حتي فرصت نكردم فريادي از سر درد سر دهم.

صورت‌هايي مبهم دورم را گرفتند. پيرزني با مشت به سينه‌اش مي‌زد و آرام مي‌گريست. صداي كسي از دور مي آمد:

ـ يا امام جواد (همان موقع يادم آمد كه من هم نذر امام جواد بود...عجب!)...به خدا تقصير من نبود...بيچاره شدم...خدااااااااااااااااااااااا

صداي جواني هيجان‌زده فرياد مي‌كشيد:

ـ بابا كمك كنيد برسونيمش بيمارستان...داره جون مي‌ده

صدايي جا افتاده و جاهل‌مابانه به او تشر زد:

ـ بيخيل داش...مي‌خواي خونش گردنتو بگيره؟! بذار اوني كه زده ببرتش...من خودم ديدم اصن حواسش نبود بابا...معلوم نبود تلخكي زده، آبكي زده كه همچينه

صداها آرام آرام محو مي‌شوند، همين‌طور صورت‌ها. كمي بعد همه چيز رنگ باخت و محو شد. حتي صداي آژير آمبولانس و همهمۀ جمعيت و شيون و فرياد راننده...و اندكي بعد من مردم.
من مردم ولي هيچ‌كس نفهميد كه من، غرق تماشاي دزدانۀ عشقبازي دزدانۀ دو جوان، در آستانۀ بالكن طبقۀ آخر خانۀ قديمي نبش خيابان بودم...هيچ‌كس حتي خود آن دو جوان كه حتما الان راحت و آسوده، سرخوش از شور و شهوت، خسته از تقلا و كشمكش عشقبازي، در آغوش گرم يكديگر مشغول نجواهاي عاشقانه هستند.

چهل و پنجمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Fri, 28 Aug 2009 08:26:00 +0000

I know you're out there. I can feel you now. I know that you're afraid. You're afraid of us. You're afraid of change. I don't know the future. I didn't come here to tell you how this is going to end. I came here to tell you how it's going to begin. I'm going to hang up this phone, and then I'm going to show these people what you don't want them to see. I'm going to show them a world... without you. A world without rules and controls, without borders or boundaries. A world where anything is possible. Where we go from there is a choice I leave to you.

[ The Matrix ]

چهل و چهارمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Tue, 25 Aug 2009 05:20:00 +0000

بزن، محكم‌تر بزن
تو جهل خويش را مي‌نوازي و من
از اعماق جسم نواخته شده‌ام
ترانۀ آزادي سر مي‌دهمت

چهل و سومين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Sat, 22 Aug 2009 04:59:00 +0000

مردي كه با سرعت مي‌گذرد، زني كه بچه‌اش را كتك مي‌زند، پيرمردي كه صبح خيلي زود در پارك سر كوچه مي‌دود، پسربچه‌اي كه كيف سنگين مدرسه‌اش را روي زمين مي‌كشد، گربه‌اي كه در كمين يك كبوتر نشسته است، ماشيني كه تصادف مي‌كند، پليسي كه جريمه مي‌كند، كارگري كه عرق مي‌ريزد، درختي كه جان مي‌دهد، دختري كه پنهان از چشم پدرش با پسري بستني مي‌خورد، فاحشه‌اي كه سر قيمت با رانندۀ بنز چانه مي‌زند، كارفرمايي كه فقط ايراد مي‌گيرد، ته سيگاري كه زير پا له مي‌شود...

بين تمام آنها، هيچ نقطۀ اشتراكي وجود ندارد. تنها چيزي كه آنها را به هم مربوط مي‌كند اين است كه من هر روز مي‌بينمشان و آنها مرا نمي‌بينند.

چهل و دومين صداي‌ بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Wed, 19 Aug 2009 15:52:00 +0000

نقل است كه درويشي در آن ميان پرسيد كه: سبز بودن چيست؟

گفت: امروز بيني و فردا بيني و پس‌فردا نبيني.

آن روزش در محبس كردند، و ديگر روزش بر وي تجاوز كردندي، و سوم روز درويش را به جرم ارتباط با ضدانقلاب در محبس كردند.

يعني سبز بودن اين است.

[تذكرة‌الخضرا ـ ذكر ؟]

چهل و يكمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Tue, 18 Aug 2009 06:41:00 +0000

نقل است كه درويشي در آن ميان پرسيد كه: عشق چيست؟

گفت: امروز بيني و فردا بيني و پس‌فردا بيني.

آن روزش بكشتند، و ديگر روزش بسوختند، و سوم روزش بر باد دادند.

يعني عشق اين است.

[تذكرة‌الأوليا ـ ذكر حسين منصور حلاج]

چهلمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Sat, 15 Aug 2009 03:47:00 +0000

سال‌هاي جنگ جهاني دوم بود. جهان به شدن آشفته و آشوب‌زده مي‌نمود. ترس، نفرت و اندوه واژگاني بودند كه بيشترين معنا را به آن دوران از تاريخ بشريت مي‌دادند؛ بشر تاوان مدرن شدن را مي‌پرداخت.

بر مبناي همين فرآيند، زندگي روزمره و اجتماعي بشر هم دستخوش تغيير شد. بشر مدرن، زندگي مدرن را مي‌طلبيد؛ وسايل مدرن، ماشين‌هاي مدرن، لباس‌ها و پوشش مدرن و حتي هنر و موسيقي مدرن. همان روزها بود كه خيلي‌ها فهميدند نواي دلكش و آرام گيتار آكوستيك ديگر زياد به كار بشر مدرن نمي‌آيد...آن روزها، صداي ديگري را مي‌طلبيد.
با همين جرقه‌ها بود كه گيتار الكتريك متولد شد. هم‌چون تمامي ماشين‌هاي مدرن، ظاهري غول‌آسا داشت و با نيروي برق (اين جان‌مايۀ عصر مدرن) كار مي‌كرد. سنتي‌ها عليه‌اش به پا خواستند و نواي آن را «سر و صداهاي ناهمگون» خواندند.

شايد اگر به گيتار الكتريك نگاه كنيد چيزي نبينيد به جز يك بدنۀ فلزي، مقداري سيم و پيچ و چندتايي هم دگمه احتمالا...اما من هنگامي كه به آن نگاه مي‌اندازم بسياري چيزها را مي‌بينم؛
جيمي هندريكس را مي‌بينم در حالي‌كه گيتارش را به آتش مي‌كشد، جيمي پيج را مي‌بينم كه مشغول تمرين است، توني آيومي را مي‌بينم كه پلاستيك‌هاي آب شده را بر سر انگشتان قطع شده‌اش مي‌نهد تا دوباره غوغايي به پا كند، ديويد گيلمور را مي‌بينم در حالي‌كه با همان لبخند مشهورش تك‌نوازي «Maroond» را اجرا مي‌كند، مالمشتين را مي‌بينم با آن اشرافيت ذاتي‌اش كه موسيقي دوران باروك را جور ديگري به ما مي‌شناساند، جو ساترياني پر زرق و برق را مي‌بينم كه با «Legato» صحنه را به آتش مي‌كشد، بي‌بي كينگ را مي‌بينم با وقار شاهانه‌اش و با آن صدايي كه اصل بلوز است در حالي‌كه به گفته خودش تا آخر عمر اين «چيز» را مي‌نوازد، ايس فرلي را مي‌بينم با آن گريم عجيب و غريبش كه بت جوان‌هاي دهۀ هشتاد ميلادي بود، سانتانا را مي‌بينم كه ريتم‌هاي موسيقي آمريكاي لاتين را جوري با گيتار الكتريك اجرا مي كند انگار كن كه اين گيتار فقط براي همان ريتم‌ها ساخته شده...

و خيلي‌هاي ديگر را هم مي‌بينم. همۀ اينها را گفتم تا برسم به اينجا كه لس پاول، سازندۀ همين وسيلۀ كوچك كه اين همه معنا برايم دارد، روز سيزدهم آگوست درگذشت.

سي و نهمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Mon, 10 Aug 2009 03:43:00 +0000

من آدم بدي نيستم. با مردم مشكلي ندارم و تا اونجايي كه بتونم سعي مي كنم با همه مهربون باشم. حتي از كسايي كه بهم بدي كردن هم واقعا دلخور نيستم. اما از هر كس و هر چيزي كه بگذرم، از «خودم» نمي‌تونم بگذرم...نه، منظورم خودم نيست. منظورم «خودمـ»ـه.

شايد اولش درست متوجه نشي ولي اگه يه كم صبر كني شايد بتونم يه توضيح درست و درموني براش پيدا كنم.

ببين...من دو نفرم...نه، يعني يه نفرم كه يه نفر ديگه هم تو وجودش هست...اي بابا! سخت شده كه...منظورم وجدان و ضمير ناخودآگاه و اين چرنديات نيست ها! دقيقا يكي مثل خودم.

فكر كنم يه سخت‌تر شد...ببين، يكي تو وجود من هست كه كامله، باهام حرف مي‌زنه، بهم دستور مي‌ده و حتي خيلي وقت‌ها باهام دعوا مي‌كنه. حالا روشن شد؟...من كه گمون نكنم چيزي فهميده باشي. ببين، من از اون جور آدم‌ها نيستم كه بهشون مي‌گن «چند شخصيتي» و دم به دقيقه جلد عوض مي‌كنن. من سالم سالم و عادي عادي هستم. فقط مشكلم با اين خودمه. ازش بدم مي‌آد ولي اون منو ول نمي‌كنه. بيشتر وقتا هم مثل يه پيرزن هشتادساله غرغرو، غر مي‌زنه به جونم و ازم ايرادهاي مسخره مي‌گيره. از اون هم بدتر چند وقته برام برنامه‌ريزي هم مي‌كنه. مثلا بهم دستور مي‌ده كه الان چي كار كن. البته زرنگ‌تر از اين حرفا است كه حرفش رو مستقيم بگه. مثلا مي‌گه:

ـ الان مي‌رم دستشويي...

اين معنيش اينه كه الان «بايد» بري دستشويي...حتي اگه كاري هم اون تو نداشته باشي...مي‌بيني تو رو خدا، برا توالت رفتن من هم برنامه مي‌ريزه.
حالا هم مي‌خوام از تو بپرسم اگر يكي بخواد از دست «خودش» راحت بشه چي كار بايد بكنه؟...من شنيدم تو مي دوني...مي‌شه كمكم كني؟

[بخشي از گفتگوهاي يك انسان با يك گاو]

سي و هشتمين صداي بي‌صدا

noreply@blogger.com (يك صداي بي‌صدا) — Fri, 07 Aug 2009 10:04:00 +0000

بهترين آموزگاري است كه تا حال ديده‌ام.

سطح دانشش حيرت‌انگيز است، براي هر چيزي هزاران هزار پاسخ دارد و در همان حال كوچك‌ترين ادعايي ندارد.

بي مزد و منت آموزش مي‌دهد، اطلاعات را دسته بندي شده تحويل مي‌دهد، پرسش‌ها را پاسخ مي‌دهد، حتي اگر پرسشي را به اشتباه مطرح كني خودش بي سر و صدا شكل درست آن را به شما نشان مي‌دهد و تصحيحش مي‌كند.

به خاطر نادانسته‌هايت سرزنشت نمي‌كند و مرتب براي پدر و مادرت نامه نمي‌دهد كه فلاني مشكل يادگيري دارد و بهماني مشكل عدم تمركز دارد و ....

24 ساعت شبانه‌روز و هفت روز هفته در دسترس است. شكايتي هم ندارد از اينكه هنگام فراگيري، با دوستانت صحبت كني. حتي گاه خودش اسباب سرگرمي را برايت فراهم مي‌كند تا آموزش شكل خشك و رسمي به خود نگيرد.

اگر سانسورش « نكنند» هيچ‌گاه اطلاعات را سانسور نمي‌كند.

اگر مي‌خواهي اين آموزگار خارق‌العاده را ببيني كافي است سري به اينجا بزني.